سلام خدا جونم اومدم باهات درد دل کنم اومدم بگم دیدی چی شد؟

دیدی دختر کوچولوت بازم شکست؟

دیدی بازم غزلت از اون بالا بالاها با صورت خورد زمین؟

خدا جونم می بینی کبودی های تنمو ؟

خدا جونم می بینی چه جوری صدام می لرزه؟

چرا کمکم نکردی ؟

چرا وقتی تا صبح، آره خدا جون تا خود صبح وقتی صدات می کردم

چرا نخواستی که صدامو بشنوی ؟

چرا وقتی با گریه ازت گداییش می کردم بهم ندادیش؟

چرا وقتی بی صدا گریه می کردم تا کسی صدای دردامو نشنوه

وقتی سرمو تو بالشم فشار میدادم تا مامان نبینه اشکامو

وقتی چشای پف کرده و قرمزمو از خجالت می بستم تا تو چشم بابا

نیوفته دلت به رحم نیومد ؟

خدا جونم که هنوزم با این همه بی وفاییت می پرستمت

که هنوز همون یگانه ی منی

چرا هر کسی شد شاهزاده ی قصه های خیالیم تو یه برگ مونده به آخر

خودت تمومش کردی؟

درست تو لحظه یی که می خواست بشه مال خودم...

خدا مگه نگفتی به بنده هام قدرت میدم تا به بیچاره ها کمک کنن ؟

گفتی یا نگفتی؟

پس چرا خودت با این همه قدرت انقد زجرم میدی؟

چرا واسه یه بارم که شده تو بی کسی هام

تو فریادای شبونم تو هق هق کردنام به دادم نرسیدی؟

چرا باید انقد بدبختم کنی که وایسم جلوتو بگم با من چی کردی؟

منی که همیشه گفتم خدا ممنون واسه داشته هام

واسه داشته هایی که هیچ وقت نداشتم

خدا اینه رسم خدایی؟

خدا جونم این جوریه دیگه؟

چرا وقتی اون بالا ها رو ابرا رو تخت خداییت لم داده بودی

شراب نور می خوردی یه کم تو تاریکی هام نگاهم نکردی؟

خدای خوبم که هیچ وقت ندیدیم!

ببین این دل بیچارمو! ببین این صدای خستمو!

دستام یخ بستن احساس می کنم مُردم خدا...

نه، نگو نه خدا که باورم نمیشه، نگو دوسم داری که خیلی شاکی ام

این واسه بار چندمه از قله ی خوشبختی پرتم می کنی پایین؟

این چندمین باریه که دلمو میشکنی؟

از تمام دنیا فقط یه دل داشتم که هزار بار با امید به هم وصله زدم

اما این بار دیگه نه ...

نه که نخوام خدا، دیگه چیزی ازش نمونده

خوردم خدا... داغونه داغون...

از همیشه بدترم می خوام این دل تیکه تیکه رو از سینم بکنم و بندازم دور

می خوام به جاش یه تیکه سنگ بذارم آره مهربونم یه تیکه سنگ ...

کی میگه سنگ بده ؟ تو شکستیم ولی اون نمی شکنه...

خسته تر از اونم که بگی دستت رو می گیرم

بیچاره تر از اونم که چشم امیدم به آسمونا باشه

همون آسمونی که تا دل بهش سپردم بارید

بارید تا دردامو رو سرم آوار کنه

همون آسمونی که تمام غماشو به من داد تا به جاش ببارم ...

کار ما از این حرفا گذشته

بی کسی شده همدم روز و شبم و گریه همون مُسکن همیشگی ...

کاش یه چیزی بود که می تونست آرومم کنه

کاش یه مرهمی یه دستمالی که بتونه زخم دل شکستمو تاب بیاره ...

اعتراف خدا اعتراف کم آوردم کم...

چرا همش تنهایی چرا چرا چرا؟

 پ ن. دلم می خواد بمیرم  ...